قشقرق را فقط «لجبازی» نبینیم
کودک خردسال هنوز در حال یادگیری بیان خواسته و تحمل ناکامی است. قشقرق در سال‌های نخست زندگی شایع است و به‌تنهایی نشانهٔ یک اختلال یا والدگری ناموفق نیست. خستگی، گرسنگی و تغییر فعالیت می‌توانند موقعیت را دشوارتر کنند. پیش از قضاوت، ببینیم درست قبل از گریه چه اتفاقی افتاده است. [منبع: آکادمی اطفال آمریکا — همراهی با قشقرق کودک]
برای نمونه، کودکی که در پایان خرید روی زمین می‌نشیند شاید هم اسباب‌بازی را می‌خواهد و هم از محیط شلوغ خسته شده است. این مثال فرضی نسخه‌ای برای همه نیست؛ یادآوری می‌کند که رفتار را در بافت همان روز ببینیم، نه به‌عنوان صفت ثابت شخصیت کودک.
وسط طوفان: کلمه‌های کمتر، حضور آرام‌تر
ابتدا اشیای خطرناک را دور کنید و در نزدیکی کودک بمانید. وسط قشقرق شدید، آموزش احساس و حل مسئله را شروع نکنید؛ راهنمای CDC توصیه می‌کند ابتدا ایمنی برقرار شود و هر دو نفر آرام شوند. وقتی کودک آمادگی ارتباط دارد، می‌توانید بگویید: «به نظر می‌رسد ناراحتی.» نام‌گذاری باید حدس مهربانانه باشد، نه اصرار بر اینکه شما بهتر از او احساسش را می‌دانید. [منبع: CDC — شناخت و نام‌گذاری احساسات]
پذیرش خشم به معنای اجازهٔ آسیب نیست. می‌توان گفت: «عصبانی بودن اشکالی ندارد؛ نمی‌گذارم کسی را بزنی.» کودک را از موقعیت خطر دور کنید، بدون تنبیه بدنی یا تحقیر. لازم نیست همان لحظه دربارهٔ علت رفتار بازجویی کنید یا او را به تماس بدنی ناخواسته مجبور کنید. فاصلهٔ امن و حضور در دسترس را متناسب با موقعیت نگه دارید.
بعد از آرام‌شدن، یک مهارت کوچک تمرین کنیم
وقتی کودک دوباره آمادگی ارتباط دارد، گفت‌وگو را کوتاه نگه دارید: «بازی تمام شد و ناراحت شدی؛ دفعهٔ بعد چطور بگویی هنوز دوست داری بازی کنی؟» می‌توانید دو انتخاب واقعی بدهید: خودش اسباب‌بازی را کنار بگذارد یا با کمک شما. انتخاب نباید پوششی برای تهدید باشد. رفتار همکاری را مشخص توصیف کنید، نه اینکه ارزش کودک را به آرام‌بودنش گره بزنید. [منبع: آکادمی اطفال آمریکا — همراهی با قشقرق کودک]
این گفت‌وگوی نمونه یک تمرین پیشنهادی است، نه برنامهٔ درمانی. ممکن است کودک فقط سر تکان بدهد یا هنوز حرفی نداشته باشد. می‌توانید فردا در بازی عروسکی همان موقعیت را بازسازی کنید. از انتظار عذرخواهی نمایشی یا توضیح طولانی صرف‌نظر کنید؛ تمرین باید در حد توان زبانی و رشدی همان کودک بماند.
پیشگیری و حمایت از خودِ والد
پیش از خروج، زمان خوراک و استراحت را در نظر بگیرید و پایان فعالیت را از قبل یادآوری کنید. اگر متوجه شدید خودتان در آستانهٔ فریاد هستید، پس از اطمینان از ایمنی کودک از بزرگسال مطمئن کمک بگیرید. قرار نیست هیچ‌وقت اشتباه نکنید. پس از تندی می‌توان مسئولیت پذیرفت: «بلند حرف زدم؛ دوباره آرام‌تر می‌گویم.» این جملهٔ پیشنهادی قرار نیست اثر هر برخوردی را پاک کند؛ فرصتی برای شروع دوباره است.
چه زمانی کمک بگیریم؟
اگر رفتارها به آسیب، نگرانی دربارهٔ ایمنی یا اختلال جدی در زندگی روزمره منجر می‌شوند، یا نگران رشد و ارتباط کودک هستید، با پزشک کودک یا متخصص واجد صلاحیت سلامت روان مشورت کنید. اضطرابی که ادامه پیدا می‌کند یا بدتر می‌شود نیز ارزش پیگیری دارد. [منبع: آکادمی اطفال آمریکا — حمایت از کودک نگران در خانه و مدرسه] در خطر فوری، منتظر پاسخ این سایت نمانید و از خدمات اضطراری محل زندگی کمک بگیرید.